Przeprowadzka…

Krótko informacyjnie.. Niestety zamykają tą platformę a ja jestem właśnie w trakcie podejmowania decyzji co dalej… Jeszcze nie wiem czy założę własną stronę czy po prostu przeniosę bloga gdzie indziej. Na pewno nie jestem gotowa go zakończyć. Podoba mi się to pisanie, porządkuje mi nieco w głowie, wprowadza konieczny dystans, pomaga ubrać w słowa myśli nieuczesane… Więc… Będę pisać o nowym adresie!

Mężczyźni mojego życia-odc.4

Oj, jak bardzo nie mam ochoty pisać tego wpisu…ale po pierwsze obiecałam tu być szczera a po drugie miałam skupić się na facetach w swoim życiu żeby coś zrozumieć…wolałabym napisać o Tomaszu ale to chyba jeszcze nie ten moment. Poza tym On jest przecież w każdym wpisie ostatnio. Tyle juz o Nim napisałam…więc… mężczyźni w moim życiu…jak bardzo je skomplikowali to już wszyscy wiemy… Ojciec wyznaczył pewien wzorzec, wzór, do którego wpasowywałam się przez tyle lat. Ale to wszystkiego nie usprawiedliwia. Przecież wybierałam ich świadomie, może potem upijałam się przed pójściem z nimi do łóżka… tak jakbym jednak robiła to wbrew sobie.. często flirtowałam, prowokowałam i nawet jak miałam ochotę uciec, zastopować, zmienić zdanie uważałam, że już jest za późno, że nie wypada…I potem budziłam się rano pełna obrzydzenia do samej siebie i wstydu.. wystarczało do następnego razu… flirt dawał mi siłę i pewność siebie, rodzaj władzy… że niby to ja ich wybierałam i to ja decydowałam co dalej i w jakim tempie… co za bzdura… ten sam schemat przez lata.. starszy facet zwykle grubo po 40stce (sorry to było naście i dziesiąt lat temu) często mój bezpośredni przełożony zagubiony w życiu osobistym i zawodowym, zapatrzony w rezolutną śliczną młódkę, przy której mógł się wreszcie wygadać i poczuć się męski. Na tym etapie nie był ważny jego stan majątkowy ani rodzinny, do dziś nie mogę sobie wybaczyć romansu z Piotrem i rozbicia jego rodziny, łez jego żony i późniejszej jej choroby, do której na pewno się przyczyniłam. Ale ten schemat jeszcze jakoś jestem w stanie sobie wytłumaczyć. Natomiast jednorazówek bez sensu i przyszłości juz nie. Ci wszyscy faceci. Starsi, młodsi.  Często po latach już bezimienni. Jezu, nie jestem w stanie policzyć ile razy zdradziłam męża. I czego do k…y  nędzy szukałam w trenerze Kaja czy kumplu przyjaciela?? Oczywiście czasem łączył mnie z nimi niezły seks ale często to też były rozczarowania. Nie pojmuję dziś sama siebie. Próbowałam się jakoś wczuć, przypomnieć sobie co czułam i myślałam. Nie potrafię. Nie rozumiem. Jakbym wchodziła w obcą babę, puszczającą się nie wiadomo dlaczego. Tak, było mi źle w domu, tak, byłam samotna, tak, miałam furę kompleksów, z których niby mieli mnie wyleczyć. Nie wierzyłam ani w swoją inteligencję ani możliwości.  Liczyła się tylko uroda… Większość z nich z miejsca oferowała mi małżeństwo, nie mając krztyny  skrupułów wobec mojej rodziny… większość znała mojego syna, część pomagała mi w domowych obowiązkach,  był nawet taki, który dał mi kasę na gwiazdkowy prezent dla Seby… wozili mnie, karmili,  ubierali,  upijali… pewnie niektórzy nawet mnie kochali na swój sposób… tak mi dziś przykro, że byłam kompletnie nie warta obrączki na palcu… tak trudno uwierzyć, że jestem warta teraz… tak bardzo czasem się boję… I modlę się żeby nigdy nie wróciła tamta Sylwia… tak trudno pokochać teraz samą siebie wiedząc ile zła wyrządziłam kiedyś… I trudno uwierzyć, że Tomek może mnie taką kochać… z takim bagażem…

Rozmawiałam dziś z przecudowną, mądrą, wspaniałą, okrutnie doświadczoną przez życie kobietą, która tak jak ja odbudowuje właśnie swoje życie. W ogóle mam szczęście ostatnio do takich świetnych, pokaleczonych babek, których mądrość zachwyca mnie nieodmiennie równie mocno jak ich uroda. A głupota ich facetów poraża i wkurza mocno… Silne babki, znoszące przemoc, alkohol, ciężkie choroby.. a mimo to błyszczące dziś odzyskanym szczęściem… jestem dumna, że zaliczają mnie do bliskiego sobie grona… to też zobowiązuje… więc może dość już kajania się, przepraszania za przeszłość, nie mam mocy jej zmienić ale mam moc żyć inaczej, mądrze kochać, podejmować mądre decyzje, wybierać sobie na przyjaciół właśnie takich dobrych energetycznie ludzi… w końcu jestem przecież trzeźwa i nauczona doświadczeniem… Trzymam kciuki z całych sił za nas wszystkich…

List do S. Tylko bez nadinterpretacji….

Był sławny „List do M.”to teraz będzie do S. Synku mój najukochańszy… Już widzę jak się krzywisz…Muszę do Ciebie napisać, bo nie jestem w stanie w tej chwili normalnie z Tobą porozmawiać. Zbyt w Nas buzują emocje, mnie ściska w gardle i łzy ściekają po policzkach… A Ty negujesz wszystko co mówię i próbuję Ci przekazać i wściekasz się za te łzy, a ja nie umiem ich powstrzymać… chyba jeszcze nie dorośliśmy do tej rozmowy… A ponieważ już raz przestraszyłam się śmierci i wiem jak niespodziewanie przychodzi i jak szybko zmienia nasze plany wolę napisać do Ciebie parę słów, które nie zginą. I upoważniam niniejszym Was moi drodzy czytelnicy do wpuszczenia dziecka mego na ten teren , gdy nadejdzie taka potrzeba…i może to zrobić każdy z Was gdy uzna,że jest na to moment. Oczywiście gdy sama już nie będę mogła o tym zdecydować. Ufam Wam… Zatem. Mój Drogi, przede wszystkim chciałabym Cię prosić o wybaczenie. Że nie byłam taką matką jaka sprostałaby Twoim oczekiwaniom. Że myliłam się ciągle, że byłam agresywna i zła, że płaciłeś za niespełnione marzenia i nieudane życie miłosne. Że byłeś świadkiem rozpadu naszej rodziny przez tyle lat, a przede wszystkim, że porzuciłam Cię dla durnego zatrzepotania serca i głowy , że śmiałam wyrzec się Ciebie, uciec przed byciem matką, że zapłaciłeś za moją niedojrzałość i niewyleczone traumy. Nie usprawiedliwia mnie to czego się dowiesz z tego bloga. Fakt spieprzonego w dzieciństwie poczucia moralności , mylenia wiecznego pożądania z miłością, szukania wciąż i wciąż od nowa czegoś co nieznajdywalne…Ojciec mnie wypaczył. Niestety zbyt późno dotarły do mnie konsekwencje Jego błędów. Zbyt dużo procentów przyswoiłam po drodze. Tak , to prawda, nie planowałam macierzyństwa ani małżeństwa. Ale to na prawdę nie znaczy , że nie kochałam Cię od chwili kiedy Cię ujrzałam a nawet wcześniej gdy byłeś tylko rojem motylków w moim brzuchu…twoje piękne granatowe oczy, Twoje paluszki zaciskające się na moich, Twoja zależność od nas… potem Twój indywidualizm od pierwszych słów wypowiadanych, własnoręcznie od zawsze obierany kierunek, Twoja nieugięta chęć samodecydowania i samoistnienia…. Niełatwo Cię kochać… Z Twoim obruszaniem się na każdy dotyk czy przejaw troski…. A kocham Cię całym sercem… Oddałabym Ci świat zapakowany w kokardkę, wyprostowałabym każdy zakręt na życiowej drodze, usunęła każdy kolec, wyeliminowała każdą bakterię czy wirus latający wokół, odsunęła wszystkich krzywdzących Cię ludzi… Nie do zrobienia, wiem…Już zawsze będę drżała o Twoje bezpieczeństwo… W taki sposob kocham… Nie umiem inaczej… Choć zmuszam samą siebie wciąż i wciąż od nowa do odpuszczania, odsuwania się, puszczania Cię wolno…. Kochanie postaraj się mnie zrozumieć, jesteś sensem mojego istnienia, moim głównym powodem do życia, do walki…. Byłeś inspiracją moich życiowych zmian, dla Ciebie także wytrzeźwiałam, także dla Ciebie robiłam pierwsze kroki w szpitalu… Żebyśmy mieli szansę na normalną rozmowę kiedyś, żebym mogła kiedyś wytłumaczyć , wyjaśnić….żebym mogła iść jeszcze kiedyś z Tobą niekoniecznie za rękę… Wiesz czemu wciąż chcę Cię przytulać ? Bo pragnę nadrobić ten czas kiedy bałam się to robić, żyłam w strachu, że to co zrobił mój Ojciec zaraźliwe było i w jakiś sposób przeszło na mnie, bałam się zrobić Ci krzywdę… Tym bardziej , że przy ciągłej nieobecności Ojca Twego , na Ciebie podświadomie kładłam rolę faceta w domu…A przecież miałeś być dzieckiem….Może dlatego wciąż nie mogę przestać traktować Cię jak dziecko… Najdroższy , dużo w tej naszej relacji bólu, nieprawidłowości, kłamstw, przemocy… Mam nadzieję, że zanim przeczytasz te słowa zdążymy coś naprawić… że znów mi zaufasz i uwierzysz i zaakceptujesz to , kim się po udarze i przejściach zeszłego roku stałam…. Kocham Cię i modlę się za Ciebie i Twój świat…

Samotność z wyboru,od urodzenia…

hiper-samotnosc nnFizycznie nie jestem sama… Mam Jego, mam przyjaciół sprawdzonych juz niejednokrotnie, gotowych na rozpaczliwe wezwanie, jak w zeszłym roku „pojechał sam do Paryża,pomocy !!”, rzucić wszystko i poświęcić mi swój czas, mam Syna ukochanego, jedynego, trudnego w swej niezależności i niechęci do dzielenia się swoim światem, mam Mamę, z którą dobrze nam ostatnio bardzo, mam Siostrę nierodzoną, daleko ale rozumiejącą wiele i wspierającą bardzo, ale pomimo tych wszystkich ukochanych osób, przychodzą momenty kiedy czuję się samotna… czy dlatego, że świat moich wewnętrznych przemyśleń skomplikowany jest i oplata moje wnętrze mnóstwem odnóg, czy dlatego,że tyle lat czułam się jednak samotna ze swoimi traumami, których nikt nie rozumiał, że działa gdzieś jeszcze przyzwyczajenie wieloletnie ,czy może po prostu jest we mnie jakaś samotność wrodzona, stanowiąca cześć mojego charakteru, duszy mojej…. lubię czasem być sama, nabieram wtedy dystansu jakiegoś, mam czas, żeby spojrzeć na wszystko z odległości, wyostrzyć swoje błędy, potknięcia, nawyki niekoniecznie pozytywne, powiedzieć sobie w twarz „przestań, weź się w garść,  jest lepiej niż mogłoby być, doceń to co wokół , nie lataj w kosmos ,utnij „a gdyby” , zaakceptuj nieodwracalne….” I mimo , że brak mi ciepła Jego dłoni , oddycham ciut głębiej i sprawdzam, że daję radę choć na tak maleńkim polu… Lubię czasem ugotować coś tylko dla siebie, wziąć długą samotną kąpiel, wyspać się za wsze czasy, polenić bez wyrzutów sumienia, gdybym tylko jeszcze  mogła wsiąść w samochód, pojechać do lasu potulić brzozy, pójść samej do kina czy na obiad,odwiedzić kogoś niespodziewanie i bez zapowiedzi, pojechać stanąć przy grobie Norusi i pogadać do niej ciut….cierpliwości mi trzeba…

Bagaże przeszłości nie pozwalają się wyrzucić. Czasem tylko na chwilę zostają w przechowalni…

24.06.2017. 21sze urodziny mojego Syna. Kawał czasu… I odrobina refleksji… Ja w Jego wieku byłam w trzecim miesiącu ciąży , miesiąc przed ślubem… Czy pamiętam co czułam? Strach na pewno ale i radość z rozwijającego się we mnie nowego życia… Tak bardzo chciałam być dobrą mamą…No cóż… Chyba nie za bardzo mi się udało… Byłam zbyt dużą egoistką, za dużo nie przepracowanych traum, za dużo niewiadomych…Nie pogodzona ze sobą , pełna kompleksów, niepewna, bezkompromisowa…Udająca sama przed sobą… Grająca zimną sukę… Jak ktoś taki mógł dobrze wychować dziecko…To w sumie cud, że jest kim jest,że przetrwał, nie pobłądził…Bardzo chciałabym kiedyś z Nim poważnie porozmawiać, o Jego dzieciństwie, o swoich błędach, wytłumaczyć się, poważnie przeprosić…Bardzo chciałabym żeby kiedyś zechciał pogrzebać w przeszłości… Wiem przecież jak bardzo ciągną się za nami takie sprawy…Kocham moje Dziecko nad życie, pragnę dla Niego wszystkiego co najlepsze….Pragnę żeby był szczęśliwy…. Modlę się za to w bezsenne noce…

przeszłość nas zabija jeśli jej na to pozwalamy….

Ogladam „Shall we dance?” i nagłe ukłucie w sercu” dostałem kurs tańca na urodziny”… qrwa … kiedy przestanie to boleć… przecież jestem szczęśliwa, kochająca i kochana?!tak bardzo się staram nie rozpamiętywać tego małżeństwa, nie zastanawiać się nad każdym słowem czy gestem….zapomnieć ten ból i rozczarowanie…Paryż, kłamstwa, podwójne życie, dwa domy, dwie kobiety, ale przy moich wrodzonych kompleksach, braku wiary w siebie, traumach z dzieciństwa, zbyt dużej wagi przywiązywanej do zewnętrzności… to wszystko pali jak tatuaż na skórze…. nie potrafię uciec przed poczuciem krzywdy i pytaniem jak bardzo musiałam być zła, że tak mnie potraktował…jak wielkie musiał czuć obrzydzenie , wstręt , odrazę??jak bardzo musiał pogardzać mną i tym co sobą reprezentowałam?? w sumie mogłabym podobne pytania zadać sobie samej ale już nie pamiętam co wtedy czułam?? pamiętam, że nawet wtedy kochałam… a jak to możliwe?? Boże obdaruj mnie zapomnieniem, amnezją chwilową, pozwól być ponad to…pozwól tak na prawdę zacząć od nowa….bo mnie to zatruje…

Zaklinanie rzeczywistości… Może jednak mam coś w sobie z czarownicy?! ;)

Skoro w poprzednim wpisie poruszyłam kwestię listów do Sebastiana chciałabym, żeby jeszcze jeden wpis w „pluszowym zeszycie” mi nie umknął, bo jest dość poruszający, szczególnie w kontekście mojej aktualnej sytuacji. A więc wpis z 7 sierpnia 2016 r. : ” Tak bardzo nie chcę Cię dłużej kochać.Miłość nie może być dobra jeśli masz wrażenie,że Cię zabija.<Na dobre i złe, dopóki śmierć nas nie rozłączy…>Ja umieram….Codziennie po trochu a w takie weekendy jak ten kawałkami wyrywam sobie serce…Chcę kochać z wzajemnością. Chcę być dla kogoś celem a nie opcją.Chcę być ważna tak jak On dla mnie.Chcę patrzeć mu w oczy z uśmiechem a nie przez łzy.Chcę żeby mnie przytulał całym sobą. żeby mnie nie trzymał na dystans. żeby mówił co Go cieszy a co Go boli i żebym ja mówiła do Niego. żeby głaskał mnie po twarzy i biodrach. żeby myślał o mnie w ciągu dnia. Tulił do snu i witał rano. Doradzał i słuchał rad. Śmiał się ze mną z kabaretu i ocierał łzy na melodramacie. żeby chciał poznać mój świat i dzielił się swoim. żeby nie łamał słowa i nie kłamał.Nie dawał pustych obietnic. żeby wiedział,że jestem mądra i czuła i żeby chciał mnie takiej jaka jestem. żebym nie musiała grać ani udawać kogoś innego. żeby mnie nie zdradzał i żebym ja nie zdradzała Jego. żeby był ciepły i czuły ale kiedy trzeba stanowczy i opanowany. żeby pokochał Kaja i szanował Go.Chcę prawdziwej miłości gotowej na trudy i ciężkie chwile ale umiejącej się cieszyć tym co tu i teraz. Chcę mężczyzny , który mnie doceni i którego ja będę cenić i szanować. Ty Mój kochany nie dasz mi tego wszystkiego z prostego powodu – bo nie chceszi bo Twoje poczucie szczęścia jest ważniejsze niż moje, niż nasze wspólne. Nigdy mi tego nie dasz choćbym znalazła sposób na zmuszenie Cię do powrotu.Bo nie jestem Twoim priorytetem. Oddałabym Ci wszystko co mam. Poświęciłabym wszystko. Ale dla Ciebie to nic nie znaczy albo oznacza słabość. Dla Ciebie w tej chwili najważniejszy jest Twój spokój i Twoje szczęście. A ja nie chcę kochać takiego egoisty.Chcę wspólnoty, rozumiesz? Nie <moje> <twoje>, nie indywidualizmu.Chcę <razem><wspólnie> <<my>… I wierzę, że na to zasługuję. że tak jak ja nie doceniłam tego co miałam tak Ty nie doceniasz tego co Ci ofiarowuję. A ile jest wart taki dar, którego ofiarowany nie docenia? Mam tyle miłości w sobie , że wystarczyłoby nie tylko na dwoje. Wierzę, że poczułbyś w końcu miłość do mnie. Ale Ty już nie chcesz spróbować.Nie wierzysz. I nic już nie mogę  na to poradzić…….”.

Czyżbym sobie Tomasza wymyśliła??Boże spraw żebyśmy tego nie popsuli… żeby już zawsze chciało nam się chcieć i żebyśmy nigdy nie przestali się starać…

Mężczyźni mojego życia – odc.3

Jak żona Lota…

pełnymi szczęścia oczami spojrzałam w Twoje
i skamieniałam
w środku
na zewnątrz uwodziłam tysiące uśmiechów i parę spojrzeń
ale w głębi
był mrok , gruz i popioły
cicha melodia powoli zanikająca

jednym zamaszystym ruchem
skreśliłam wszystko
zapaliłam zapałkę i podpaliłam
a Ty
odwróciłeś się nie zauważając pożaru
straż nie przyjechała
przeciwnie – ktoś dolał oliwy
i jak po trzeciej wojnie -
strach , pragnienie , niepokój
strzępki jak w ostatnim wierszu

ręce pachnące jeszcze Tobą
usta krwawe od gorących myśli
ale oczy
już skamieniały…

14.02.1993 (popraw.)

Ten stary wiersz chyba najlepiej oddaje charakter mojego małżeństwa…Totalne niezrozumienie wzajemne, zupełnie inne oczekiwania od życia, inne marzenia, inne priorytety, straumatyzowane dzieciństwo jednego i młodość drugiego….To się chyba nie mogło udać… Nie na takim etapie naszego życia….Dwójka gówniarzy kłócących się zawzięcie prawie od samego początku udawała przed sobą i innymi, że jest gotowa na dorosły i dojrzały związek tylko dlatego,że stworzyli nowego człowieka…

Poznali nas ze sobą nasi przyjaciele Mariusz i Joanna, sami będący wówczas parą.( jakże nabijaliśmy się z ich słodkości wzajemnych , teraz sama tak się zachowuję ciesząc się z tego codziennie…)Dyskoteka na łódzkim osiedlu studenckim, Twoje opowieści o wymarzonym przeze mnie Paryżu, mój czarny stanik pod głęboko rozpiętą białą koszulą…Każde przyszło z kimś innym, ale  noc spędziliśmy gadając ze sobą… Potem ten słynny telefon : ” Cześć czy boli Cię jeszcze głowa??”. A potem poszło…. imprezy, spacery, rozmowy, wyznania,Zaręczyny przed Katedrą i nagle okazało się,że to jednak nie skórka od pomidora usiadła mi na żołądku….I decyzja podjęta przez nasze rodziny niejako poza nami, obok nas….. ślub organizowany w pośpiechu jakimś, pomiędzy gonitwą przedświąteczną, chorobą i śmiercią mojej Babci… I ta pewność rankiem 6-go stycznia podpowiadająca „nie rób tego…”i to pieprzone „jak się rozwiedziesz to zadzwoń…”… głupia sucz popsuła mi całe wesele… Dziś nie miałaby takiej mocy…. To pewnie też coś znaczyło. Jak bardzo niepewna byłam siebie i Ciebie..A może było klątwą na nasze małżeństwo rzuconą przez zakochaną w Tobie pannę w czerwonym berecie? Tą co wg słów Twojego Ojca ” do rozporka Ci wchodziła”… Boże ile ja szczegółów pamiętam….Moje przerażenie kiedy pierwszy raz usłyszałam ” żono”….Pomruk moich klasowych kumpli z Michałem na czele…. tyle sygnałów…. tyle znaków…. Wesele pod znakiem żałoby…. rosnący brzuch….Młodego ślady stopy lub dłoni na skórze… Twoje dłonie śledzące jego kopniaki…. Strach przed utratą tej ciąży… Poród wielogodzinny, wspólny i wreszcie „mamy Syna!!”. te paluszki maleńkie zaciskające się na naszych, granatowe oczy , sen czujny i czuwanie każdonocne….. Ojciec mój wyręczający Cię z ojcowskich obowiązków, bo Ty ciągle w pracy, tak, wiem , ktoś musiał pracować….Samotność dotkliwa już wtedy… Poczucie nie bycia Twoim priorytetem. Z resztą Ty moim też nie byłeś….tak na prawdę spieprzyliśmy to już wtedy, na samym początku… kłótnie gorące, jakaś przemoc, rzeczy fruwające przez okno, wtedy już zaczęliśmy żyć osobno, Twoi znajomi, moi znajomi… osobne imprezy, spotkania, wyjazdy… Twój romans z koleżanką z pracy (!) , moje romanse…. coraz częściej pojawiający się alkohol…. Wyjazd do Poznania… Pewnie mógłbyś spytać po co Cię goniłam?…nie wiem , tak samo jak nie wiem czemu rok temu nie wyobrażałam sobie życia bez Ciebie… Czego tak straszliwie się bałam?? Mam obok siebie cały zeszyt zapisany listami do Ciebie z tamtego okresu….Mam też przed oczami historię naszego małżeństwa pisaną dla prawnika. 17 zapisanych stron , pełnych dat, faktów, o których nie zawsze chciałabym pamiętać, naszych kłótni, rozstań, ucieczek, porzucań wzajemnych, wszystkiego, co uświadamia mi jaką krzywdę sobie nawzajem wyrządziliśmy, jak cierpiał przez nas nasz Syn….Ile straciliśmy nawzajem czasu, nerwów, życia ile nam uciekło… żałuję tego wszystkiego,zapisek z 26.06.2016: ” Gdybym mogła cofnąć się do siebie sprzed 21 lat i gdybym umiała do siebie przemówić poradziłabym samej sobie nigdy nie wychodzić za Ciebie za mąż.Powiedziałabym  <Urodź Syna i wychowuj go sama>< to i tak nie będzie trudniejsze niż małżeństwo z Nim>żałuję ślubu z Tobą. żałuję tego , że gdy w końcu po tylu latach Ci zaufałam zostałam zdradzona , i nie mówię o zdradzie fizycznej. (…) Wolałabym nigdy nie być Twoją żoną , nie przeżyć tych 20-stu lat niż teraz zostać rozwódką, Twoją ” byłą żoną” ” pierwszą żoną”…nigdy nie powinniśmy się spotkać.Nigdy nie powinniśmy być razem. Nasze  światy się różnią, nasze poglądy są inne. Mamy inne priorytety. Inaczej traktujemy pracę. Inaczej rodzinę.Mamy inne podejście do ludzi.Inną wiarę. Inne poczucie humoru. Inne wartości. Nic nas nie łączy. Nie mamy ze sobą nic wspólnego. Nawet Kaj przez tyle lat nas nie połączył. żałuję, że byłam niemądra i nie umiałam podjąć decyzji, którą przecież miałam gdzieś w środku. żałuję tych lat sklejania tego co było nienaprawialne od samego początku…”.ot, jak już wtedy potrafiłam na to spojrzeć. teraz nie ma we mnie tyle żalu i poczucia straconego czasu. Wręcz przeciwnie ,  bliżej mi do myśli, że dzięki tym wszystkim doświadczeniom, jestem teraz taka jaka jestem , stałam się lepszym człowiekiem , potrafię wreszcie bez strachu okazywać Ukochanemu uczucia, nie węszę wszędzie podstępu ani zdrady, jestem szczera, niczego nie udaję… Stałam  się taka jaką zawsze chciałam być…Dużo w tym „puchatym zeszycie” , który podarowałeś mi mówiąc ” pisz, lubisz to robić, jesteś w tym dobra”, złości, przekleństw, obarczania Cię winą za wszystko, ale też dużo samoobserwacji , wniosków wyciąganych z bólem, świadomości własnych win….Cóż Mężu Mój wciąż jeszcze oficjalnie, choć coraz bardziej obcy Człowieku, nie udało nam się coś co właściwie nie miało prawa się udać , nie wtedy, nie z takimi Nami, nie w taki sposób. Ponosimy za to oboje winę i jakoś będziemy musieli z tym dalej żyć. Poza tym przecież przydarzyło się nam dużo fajnych rzeczy, mamy najwspanialszego Syna pod słońcem, dużo przeżyliśmy przy sobie „pierwszych” doświadczeń, dużo się też nauczyliśmy zapewne. Więc niech „nam ziemia lekką będzie”.Zakończmy to małżeństwo z odrobiną choć szacunku do siebie nawzajem. I choć nie planuję brać ślubu w Twojej obecności, wierzę, że jeszcze kiedyś normalnie porozmawiamy. tylko przestań się bać takiej rozmowy, nie ściemniaj, nie udawaj kogoś innego, nie graj , bo to i tak niczego nie zmieni. I nie rań mnie już więcej,. Pozwól żyć bez Ciebie już, w szczęściu i poczuciu spełnienia….

Seks nasz powszedni…

Seks… temat tabu? czy temat do wycierania dupy wykorzystywany przy byle okazji? Kiedyś dla mnie powód wstydu i zażenowania, naznaczony piętnem traumy z dzieciństwa….Potem problem dziewictwa, którego chciałam się pozbyć jak klątwy jakiejś….Potem kolejni partnerzy, zarówno życiowi jak i przez chwilę goszczący w życiu moim za pośrednictwem ciała mojego…. Z biegiem lata coraz starsi i bardziej tatusiowaci…. Ile lat zajęło mi zrozumienie, kogo w nich szukałam i jak naiwnie myliłam miłość z pożądaniem…. Szukanie złudnego bezpieczeństwa w zastępstwie Ojca, szukanie kogoś kto się zaopiekuje, utrzyma, pozbawi problemów, obroni jak to Ojciec powinien. Z biegiem czasu coraz więcej alkoholu trzeba było żeby samą siebie oszukać. Dopiero wiele sesji terapeutycznych później zrozumiałam, że coś co wydawało mi się dawno zaleczone wciąż jątrzy się i zatruwa całe moje życie.I tak za późno żeby uratować rodzinę i małżeństwo….Ale wystarczająco w czas aby się zakochać , mam nadzieję po raz ostatni, i żeby seks stał się tym czym być powinien – formą okazania uczucia, zabawą dwóch dojrzałych osób ufających sobie , radością życiową a przestał być walutą, towarem handlowym, czymś za coś…. Wdzięczna jestem, że udało się jeszcze….

nowe życie czas zacząć!

za tydzień stąd wychodzę! Trochę sama to wyprosiłam tłumacząc lekarzom, że mój mózg obleczony w watę jakąś zbyt leniwy się stał, brak mu wysiłku jakiegokolwiek a nawet chęci albo wręcz konieczności żeby go do tego wysiłku zmusić. Muszę, pomimo strachu , zmierzyć się ze swoim życiem ponownie, stanąć naprzeciw trudnościom , wyborom… nie chcę już dłużej uciekać…muszę znów uwierzyć w siebie, w swoją siłę, wartość i możliwości.I to bez względu na obecność i wsparcie T.Nie , nie mam zamiaru znów bawić się w Zosię Samosię, bo już wiem do czego może to doprowadzić.Po prostu wiem , że jeśli nie uwierzę w siebie ponownie, Jego miłość i pomoc nie wystarczą mi do tego, żeby się pozbierać.Dlatego postanowiłam wrócić do” żywych”.